Mistrzostwa Świata w Quidditchu


Zgodnie z Oficjalnym Przewodnikiem po Mistrzostwach Świata w Quidditchu wydanym przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejskiego Komitetu Quidditcha (MKCKQ), a dostępnym we wszystkich renomowanym czarodziejskich księgarniach za cenę 39 galeonów, którą potocznie się uznaje za absurdalnie zawyżoną, turniej odbywa się co cztery lata począwszy od roku 1473. Nadrzędnym celem niniejszego dokumentu jest udzielenie rzetelnych odpowiedzi na wszelkie pytania związane z tym najważniejszym dla czarodziejskiego świata konkursem sportowym.

Z racji tego, że w piętnastym i szesnastym wieku w rywalizacji brały udział jedynie drużyny europejskie, puryści wolą uznawać za początek historii turnieju wiek siedemnasty, kiedy to stał się on otwarty dla drużyn pochodzących ze wszystkich kontynentów. Istnieje również gorąca dyskusja na temat rzetelności danych zamieszczonych w niektórych historycznych księgach zawodów. Znaczna ilość pomeczowych analiz skupia się na tym, czy miała miejsce magiczna ingerencja i czy ostateczny wynik meczu został poddany, bądź powinien zostać poddany, dyskusji.

Do MKCKQ należy nieszczęśliwa praca nad regulacją tej kontrowersyjnej i archaicznej rywalizacji. Zbiór zasad dotyczących zarówno użycia magii na boisku jak i poza nim, ponoć rozciąga się na dziewiętnaście tomów i zawiera m.in. takie zasady jak „pod żadnym pozorem nie zezwala się na wprowadzanie smoków na stadion – nawet jako maskotki drużyny, jako trenera ani dla celów podtrzymania napoju w kubku cieplejszym” oraz „modyfikacja jakiejkolwiek części ciała sędziego, bez względu na to czy on lub ona poprosi o taką modyfikację, doprowadzi do dożywotniej dyskwalifikacji z turnieju i ewentualnego pozbawienia wolności”.

Jako źródło gwałtownych sporów, ryzyka zagrożenia bezpieczeństwa wszystkich uczestników i częsty cel zamieszek i protestów, Mistrzostwa Świata w Quidditchu są jednocześnie najbardziej ekscytującym wydarzeniem sportowym na świecie oraz logistycznym koszmarem dla kraju będącego gospodarzem.

Zasady Tajności
Przełomowym momentem dla Mistrzostw Świata w Quidditchu było wprowadzenie w 1692 roku Zasad Tajności, które miały na celu ukrycie istnienia magii i społeczności czarodziejów. Międzynarodowa Konfederacja Magów (MKM) postrzegała Puchar Świata Quidditcha jako zagrożenie bezpieczeństwa najwyższej rangi ze względu na masowy ruch i zgromadzenie tak wielu członków międzynarodowej społeczności czarodziejów w jednym miejscu. Jednakże, po masowych protestach i groźbach skierowanych do MKM, uzgodniono, iż turniej nadal będzie mógł się odbywać i organ regulujący – MKCKQ – został powołany do zlokalizowania odpowiednich miejsc – zazwyczaj wrzosowisk, pustyń i bezludnych wysp – oraz zorganizowania do nich transportu dla widzów (w związku z tym, że zwykle w finałach bierze udział ok. sto tysięcy osób) oraz zapewnienia bezpieczeństwa podczas samego turnieju – generalnie w świecie czarodziejów zadania te uznaje się za najbardziej niewdzięczne i trudne do wykonania.

Jak funkcjonuje turniej
Ilość krajów, które wystawiają swoje drużyny quidditcha na Mistrzostwa Świata zmienia się z turnieju na turniej. Kiedy populacja czarodziejów danego kraju jest niewielka, może się okazać, że trudno jest zbudować drużynę o odpowiednim standardzie, a inne czynniki, takie jak międzynarodowe konflikty albo katastrofy, mogą oddziaływać na liczbę krajów biorących udział. Niemniej, każdy kraj może dołączyć do turnieju, o ile zbuduje drużynę na dwanaście miesięcy przed rozpoczęciem się rozgrywek pucharowych.

Drużyny są następnie dzielone na szesnaście grup, w których każdy zespół gra ze wszystkimi innymi przez kolejne dwa lata, po których zostanie wyłonionych najlepsza szesnastka. W fazie grupowej długość gry ograniczona jest do czterech godzin, aby zapobiec przemęczeniu zawodników. Nieuchronnie oznacza to, że w niektórych rozgrywkach grupowych nie dochodzi do schwytania Znicza, lecz decyduje ilość strzelonych bramek. Każdy wygrany w fazie grupowej mecz to dwa punkty dla zwycięskiej drużyny. Zwycięstwo przez zdobycie więcej niż 150 punktów daje dodatkowo 5 punktów, o 100 - dodatkowe 3 punkty, a o 50 – 1 punkt. W przypadku wystąpienia remisu punktowego, zwycięzcą jest drużyna, której podczas meczów udaje się złapać Znicza najczęściej albo najszybciej.

Finalne szesnaście drużyn zostaje uporządkowanych zgodnie z ilością punktów, które drużyny zdobyły podczas fazy grupowej. Drużyna z największą ilością punktów gra z zespołem, który zgromadził najmniej punktów, druga drużyna z największą ilością punktów gra z drugim zespołem, który zdobył ich najmniej i tak dalej. W teorii, dwa najlepsze zespoły pozostaną, by zagrać ze sobą w finale.

Sędziowie zostają wybierani przez MKCKQ.

Niesławne turnieje
Żaden z Pucharów Światach w Quidditchu nie obchodzi się bez kontrowersji, ale niektóre znacznie się wyróżniają. Oto przykłady kilku najbardziej niesławnych incydentów z Finałów.

Atak morderczego lasu
Koszmarny koniec miał w 1809 roku mecz pomiędzy Rumunią i Nową Hiszpanią (znaną obecnie jako Meksyk), który zapisał się w czarodziejskiej historii jako najgorszy pokaz złego nastroju zaprezentowany przez indywidualnego gracza. Koledzy z drużyny Niko Nenada tak bardzo byli zaniepokojeni jego dzikimi wybuchami podczas ćwierć i półfinału, że usiłowali przekonać swojego menagera do zastąpienia go kimś innym podczas finału. Stary, ambitny czarodziej ze smutkiem zignorował ich radę. Po meczu kolega Nenada, Ivan Popa (zdobywca Międzynarodowego Czarodziejskiego Orderu Merita za ratujące życie działanie podczas katastrofy) następująco odpowiedział na międzynarodowe zapytanie: „w ciągu ostatnich tygodni mogliśmy zobaczyć Niko bijącego się w głowę własną miotłą i podpalającego we frustracji swoje stopy. Osobiście powstrzymałem go przed uduszeniem dwóch sędziów. Jednakże, nie miałem żadnych podejrzeń co do tego, co planował zrobić, jeśli finał nie pójdzie po naszej myśli. To znaczy, kto by się tego w ogóle spodziewał? Trzeba by mieć taką mentalność jak on”. Dokładnie nie wiadomo jak i kiedy Nenad zaczarował cały las na krawędzi zachodniej syberyjskiej równiny i jest to temat otwartej dyskusji, jednakże domysły donoszą, jakoby miał wspólników będących niegodziwymi fanami i udowodniono mu, że przekazał lokalnym mrocznym czarodziejom konkretne sumy. Po dwóch godzinach grania, Rumunia miała sporo punktów do nadrobienia i zawodnicy wyglądali na zmęczonych. To właśnie wtedy Nenad celowo wybił tłuczek ze stadionu do lasu rozciągającego się za boiskiem. Skutek był natychmiastowy i zabójczy. Drzewa ożyły, gwałtownie wykręciły korzenie z ziemi i wmaszerowały na stadion, rozdeptując wszystko, co znalazło się na ich drodze i powodując szereg zranień i doprowadzając do wielu śmierci.

Cóż to był za mecz quidditcha, który szybko przeistoczył się w bitwę ludzi z drzewami, w której dopiero po kilku godzinach ciężkiej walki, zwyciężyli czarodzieje. Nenada nie ścigano, ponieważ już na początku został zabity przez wyjątkowo brutalnego świerka.

Turniej, którego nikt nie pamięta
MKCKQ utrzymuje, że turniej odbywa się co cztery lata począwszy od 1473 roku. To wielki powód do dumy, dowód na to, że nic – ani wojny, ani niekorzystne warunki atmosferyczne czy ingerencja mugoli – nie może powstrzymać czarodziejów przed grą w quidditcha. Jednakże tajemnicą okryty jest turniej z 1877 roku. Zawody bez wątpienia zostały zaplanowane: wybrano miejsce (pustynia Ryn w Kazachstanie), wyprodukowano materiały reklamowe i sprzedano bilety. Jednakże w sierpniu świat czarodziejów zdał sobie sprawę z tego, że nie pamięta, jakoby w ogóle ten turniej się odbył. Ani ci, którzy posiadali bilety, ani żaden z graczy – nikt nie mógł sobie przypomnieć ani jednego meczu! Jednak, z przyczyn nikomu nieznanych, angielski Pałkarz, Lucas Bargeworthy utracił większość swoich zębów, kolana kanadyjskiego Szukającego, Angelusa Peel, zostały odwrócone tyłem do przodu a połowa zespołu Argentyny została odnaleziona związana w piwnicy pubu w Cardiff. To, co dokładnie się wydarzyło (bądź nie wydarzyło) podczas tego turnieju, nigdy nie zostało w zadowalający sposób wyjaśnione. Teorie oscylują wokół Masowego Zaklęcia Pamięci rzuconego przez Front Wyzwolenia Goblinów (który w tym czasie był bardzo aktywny i przyciągał wielu niezadowolonych czarodziejskich anarchistów) lub wokół wybuchu mózgowej groszopryszczki, bardziej zakaźnej odmiany powszechnej groszopryczki, co spowodowało poważne zamieszanie i zaburzenia pamięci. Tak czy siak, uznano za stosowne, by ponownie rozegrać turniej w 1878 roku i od tej pory rozgrywa się on co cztery lata, co wyjaśnia nieznaczną anomalię w rozgrywaniu turnieju „co cztery lata” w sekwencji od 1473 roku.

Royston Idlewind i desymulatory
W 1971 roku MKCKQ powołało nowego dyrektora międzynarodowego, australijskiego czarodzieja, Roystona Idlewinda. Wybór byłego gracza na międzynarodowego dyrektora, który należał do zwycięskiego zespołu z Mistrzostw Świata w 1966 roku, ze względu na swoje twarde poglądy na temat kontroli tłumu (na taką postawę bez wątpienia miały wpływ liczne uroki, które przetrwał będąc Ścigającym i gwiazdą Australii), od początku budził kontrowersje. Oświadczenie Idlewinda, w którym opisał tłum jako „jedyną rzecz, której nie lubi w quidditchu” nie przysporzyło mu fanów. Zwrócił ich przeciwko sobie, kiedy zaczął zatwierdzać wiele drakońskich przepisów, wśród których znalazł się całkowity zakaz wnoszenia różdżek na stadion dla wszystkich, poza urzędnikami MKCKQ. Wielu fanów zagroziło bojkotem Pucharu Świata w 1974 roku w ramach protestu, jednak ze względu na ukryte marzenia Idlewinda o pustych trybunach, ich strategia była nadaremna. Turniej rozpoczął się i kiedy frekwencja tłumu została zredukowana, pojawiły się „desymulatory”, innowacyjne nowe instrumenty muzyczne, których celem było ożywienie każdego meczu. Te wielokolorowe obiekty przywodzące na myśl rury, emitowały głośne okrzyki wsparcia i kłęby dymu w narodowych barwach drużyn. Wraz z postępem rozgrywek turniejowych, wzrastał szał w związku z desymulatorami podobnie jak szał tłumu. Gdy nadeszła pora na finał pomiędzy Syrią i Madagaskarem, trybuny wypełniły się rekordową ilością kibiców, z których każdy posiadał własny desymulator. W momencie, kiedy w miejscu dla dygnitarzy i wysokich urzędników pojawił się Royston Idlewind, sto tysięcy desymulatorów zaczęło głośno i pogardliwie prychać, a po chwili zamieniło się w różdżki, które przez cały czas były ukrywane. Upokorzony przez masowe zlekceważenie jego zwierzęcych zasad, Royston Idlewind natychmiast ustąpił ze stanowiska. Nawet zwolennicy przegranej drużyny, Madagaskaru, mieli powód do świętowania podczas reszty tej długiej i hałaśliwej nocy.

Ponowne pojawienie się Mrocznego Znaku
Prawdopodobnie najbardziej niesławnym finałem Mistrzostw Świata w ciągu ostatnich kilku wieków był mecz rozegrany pomiędzy Irlandią i Bułgarią w 1994 roku, który odbył się w Dartmoor w Anglii. Podczas pomeczowej celebracji irlandzkiego triumfu, doszło do wybuchu bezprecedensowej przemocy ze strony zwolenników Lorda Voldemorta, którzy zaatakowali innych czarodziejów oraz schwytali i torturowali lokalnych mugoli. Po raz pierwszy od czternastu lat, Mroczny Znak pojawił się na niebie, co wywołało ogólny alarm oraz doprowadziło do wielu urazów w tłumie. MKCKQ zostało mocno skrytykowane przez Ministerstwo Magii po zdarzeniu z racji tego, iż sądzono, że podjęte w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa kroki były niewystarczające z uwagi na istnienie znanej tendencji do przemocy wśród społeczności czystej krwi w Wielkiej Brytanii. Emerytowany Royston Idlewind w „Proroku Codziennym” krótko skomentował całą sprawę: „Zakaz wnoszenia różdżek teraz nie wydaje się być taki głupi, prawda?”.

MISTRZOSTWA ŚWIATA W QUIDDITCHU 1990 – 2014

1990: Kanada 270, Szkocja 240
Gorzkie rozczarowanie dla Szkocji, której Szukającemu, Hectorowi Lamontowi zabrakło kilku milimetrów do schwytania Znicza. W pomeczowym wywiadzie, Hector w kapitalny sposób skrytykował swojego ojca („Stubby’ego” Lamonta) za to, że nie dał mu dłuższych palców.

1994: Irlandia 170, Bułgaria 160
To, co działo się na boisko zostało bardzo przyćmione przez wydarzenia, które nastąpiły po meczu. Spektakularne złapanie Znicza przez młodego Szukającego, Wiktora Kruma, wystarczyło, by ocalić godność Bułgarów, jednak nie wystarczyło, by zapewnić drużynie zwycięstwo.

1998: Malawi 260, Senegal 180
To dopiero drugi w całej historii w pełni afrykański finał. W konsekwencji zamieszek, które miały miejsce w 1994 roku, ochrona podczas tego meczu była większa niż kiedykolwiek wcześniej. Senegal prawie odmówił zagrania w meczu, kiedy jego maskotki (Yumboes) zostały zatrzymane poza stadionem. Yumboes są rodzajem afrykańskiego skrzata domowego, Senegalczycy całkiem dobrze znieśli ich areszt, w zemście jedynie okradli z jedzenia wszystkich w promieniu dziesięciu mil, po czym rozpłynęli się w nocy.

2002: Egipt 450, Bułgaria 300
Kolejne dławiące rozczarowanie dla Bułgarii. Wiktor Krum został dotkliwie pokonany w walce o Znicza przez wybitnego egipskiego Szukającego, Rawyę Zaghloula. Po tym meczu, zrozpaczony Krum ogłosił zakończenie kariery.

2006: Burkina Faso 300, Francja 220
Popularna wygrana maleńkiej afrykańskiej nacji, której Szukający, Joshua Sankara natychmiast został ogłoszony Ministrem Magii w Burkinabé. Po dwóch dniach zrezygnował, tłumacząc, że woli grać w quidditcha.

2010: Mołdawia 750, Chiny 640
Wściekła rywalizacja podczas tego meczu trwała przez trzy dni i uznaje się go za źródło najpiękniejszego quidditcha widzianego w tym stuleciu. Niewielka Mołdawia konsekwentnie buduje wspaniałe zespoły do quidditcha i jej kibice byli załamani, że nie zdołała zakwalifikować się do tegorocznych rozgrywek z powodu wybuchu smoczego syfilisu w jej obozie treningowym.

Mistrzostwa Świata w Quidditchu w 2014

Tegoroczne Puchary zapowiadają się jak zwykle ekscytująco. W tym roku rywalizować ze sobą będzie szesnaście drużyn z:

Brazylii, Bułgarii, Czadu, Fidżi, Haiti, Jamajki, Japonii, Liechtensteinu, Niemiec, Nigerii, Norwegii, Nowej Zelandii, Polski, USA ,Walii i Wybrzeża Kości Słoniowej. Nigeria i Norwegia rozpoczną turniej jako dwie najsilniejsze rankingowo drużyny. W tym roku po raz pierwszy USA zdaje się mieć realne szanse na dotarcie do finału. Wielkie zainteresowanie wzbudził powrót do drużyny Bułgarii wcześniej emerytowanego Wiktora Kruma, który ze swoimi 38 latami jest stary jak na Szukającego, lecz jego celem jest „wygrać Puchar Świata przed śmiercią”. Z tego powodu Bułgaria przyciąga wsparcie ze strony tych, których kraje nie zakwalifikowały się do gry. Liechtenstein spowodował poważny przewrót w grupie, zwyciężając w niej nawet nad Chinami, które jak burza szły do przodu w 2010 roku. Maskotką Liechtensteinu jest ponury, przerośnięty lelek wróżebnik o imieniu Hans, który ma swój własny fanklub.

Poza powyższym, nie ogłoszono niczego godnego uwagi. Pogłoski, jakoby Haiti wykorzystywało Inferiusy do zastraszania drużyn rywali zostały obalone przez MKCKQ jako „złośliwe i bezpodstawne”. Oskarżenia, że polski Szukający, Bonawentura Wójcik, jest w rzeczywistości znanym włoskim Szukającym, Luciano Volpi, którego przemieniono, zostały obalone, kiedy Luciano Volpi zgodził się wziąć udział w konferencji prasowej z udziałem Wójcika. Walijski menadżer, Gwenog Jones, grająca dawniej w zespole Harpie z Holyhead, zagroziła „klątwą pozbawiającą twarz” menadżerowi Brazylii, José Barbozie, kiedy ten nazwał jej Ścigające „wiedźmami pozbawionymi talentu”. Później tłumaczył się, że słowa te zostały wyrwane z kontekstu.

Mecze inaugurujące zostaną rozegrane w przyszłym miesiącu [kwiecień – przyp. tłum.] na pustyni w Patagonii.
Udostępnij na Google Plus

About Strefa Czytacza

    Blogger Comment
    Facebook Comment

2 komentarze:

  1. Uffff... Polska się zakwalifikowała:)

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Dreasse

    Nawet w quidditchu są lepsi niz w piłce nożnej :D

    OdpowiedzUsuń